Katılımcı, NOT A HOTEL Design Competition 2026

Ömer Faruk Alp, Aydan Şahin, Mehmet Davutoğlu, Aisha Falaha ve Yusuf Banlı'nın "NOT A HOTEL Design Competition 2026" için tasarladığı proje önerisi.

Proje Raporu:

Riparian Datum | “Not a Hotel” 2026

Riparian Datum, Yakushima’nın yoğun orman ekosistemini bir arka plan olarak değil, yaşayan bir mekânsal organizasyon olarak okur. Ağaçların basit bir toplamı gibi görünen düzen, aslında zemin üzerinden kurulan bir doluluk–boşluk ilişkisine işaret eder. Ağaç dizilimleri boşluklar üretir; bu boşluklar orman ceplerini oluşturur. Ağaç kümeleri arasında kendiliğinden beliren izler ise güzergâhları tanımlar. Orman, nesnelerin bir araya gelişi değil; ekolojik ilişkiler üzerinden kurulan bir mekânsal anlatıdır.

Proje, Yakushima ormanının mekânsal sürekliliğinden türeyen bir alt referans düzlemi kurar; bu düzlem güzergâhlar ve cepler üzerinden rizomatik olarak genişler. Volkanik kaya oluşumları yalnızca doğal kalıntılar değil; zeminin donatı elemanları ve strüktürel eşikleridir. Su yolları ve çevresindeki habitatlar, dinamik ekosistemin etkin bileşenleri olarak çalışır.

Hareket sabit bir rota değildir; zemine oturan, onu yalayan, içine gömülen ya da üzerinden geçen katmanlı durumlar üretir. Gri-su mevcut çöküntülerde tutulur, su akışları yapı içerisinde ve dışarısında deneyimlenir, yağmur suyu üst kotta toplanarak yeşil-su elemanları olarak döngüye katılır. Su, mekânsal sürekliliğin kurucu öğesidir.

Yapı zemini katmanlandırarak orman matrisi içinde bir mesken hâli üretir. Toprağı kontrollü biçimde açığa çıkarır. Yapı dolaşımıyla kimi kesitlerde toprak omuz hizasında deneyimlenir; toprak kesiti ve bitki kökleri bedenle aynı kotta okunur. Kimi kesitlerde ise yüzey yükseltilir; yürüyüş hattı ağaçların üst yaprak katmanına yaklaşır. Hareket yeraltı ile yükseklik arasında salınır; kazı ve yükselme süreklilik içinde dengelenir. Orman zemini beden ölçeğinde farklı kotlarda deneyimlenir.

Yapı üst örtüyü delen düşey elemanlar taşıyıcı gibi görünür; ancak yük taşımazlar. Taşıyıcı sistem geri planda çalışır; bu elemanlar strüktürel değil, algısal işaretlerdir. Ormanın ritmi içeride sürdürülür; iç ve dış arasındaki algısal ilişkiler belirsizleşir. Yapı askıya alınmış bir arka plan koşulu gibi konumlanır.

Bu mekânsal kurgu, anatomik özellikleri nedeniyle adaya ait olamayacak bir canlı olan kirpinin deneyimi üzerinden anlatılaştırılır. Sert ve kazılamayan volkanik zemin doğal bir yaşam alanı sunmaz; ancak katmanlı yüzey saklanma, korunma ve kontrollü görünürlük imkânı yaratır. Yabancı kalırken kapsanabilme ve geçici olarak ait hissedebilme hâli ortaya çıkar.

Ortaya çıkan durum sabit bir konaklama modeli değil; sahiplenmeden barınma, ait olmadan var olabilme, geçici olarak yer tutma ve kapsayıcı bir mesken önerisidir. Bu mekânsal deneyim bir otel değildir; bir “Otel Değil” hâlidir.