Millet olarak yabancıların tarihini coğrafyasını bilmekle övünürüz ama kendi ülkemizi bölgemizi ve giderek şehrimizi ne kadar tanıyoruz? Tanımıyoruz, tanımayınca sahiplenmiyoruz biz sahiplenmeyince başkaları bizlerin yerine bir şeyler yapıyor bazıları egolarını tatmin ediyor bazıları buna ihtiyaç var deyip yerine yöntemine bakmadan boş bulduğu alanı buna ihtiyaç var dediği o neyse onunla dolduruyor. Kimseye sormağa lüzum hissetmiyor. Soracak kimse göremediği ve sormadan yapınca karşı çıkacak karşı koyacak kimse olmadığı için bunları yukarıda bahsettiğimiz gibi dilediğince ve çok rahat bir şekilde yapıyor yapabiliyor.
Bu da sahiplenmediğimiz sokağımız, mahallemiz, semtimiz, şehrimiz giderek bize bizim yaşantımıza yabancılaşıyor. Günlük ihtiyaç ve egolarımız sarmalında akşam televizyon oyalamacılarında sabah işe geç kalma telaşı ve borç harç iş güç sıkıntısında günlük yaşam kaygısında, yaşantımız hayatımız geride kalanlara bırakacak mirasımız eriyip akıyor, zaman içerisinde kaybolup gidiyor.
Oysa sokağımız mahallemiz bakkalımız toplaşıp sohbet ettiğimiz kahvemiz oturup güneşlendiğimiz parkımız çardak ve ağaç altı sohbetlerimiz dayanışma ve yardımlaşmalarımız hal hatır sorup sağlığımızı cenazelerimizi takip etmelerimiz istişare ve sorgulamalarımız kayboldukça şehrimize yabancı oluyoruz aslında şehir bize yabancı oluyor. Başımızı kaldırıp neredeyiz dediğimizde de bize buralardan taşınmak düşüyor.
Bize çok yakın olan sokağımız ayaklarımızın altından kayıp giderken çok sevdiğimiz çocuklarımızın geleceği başkalarına teslim edilirken bırakacak mirasımız kalmazken nerede kaldı kültürümüze sahiplenmemiz ?