Katılımcı, NOT A HOTEL Design Competition 2026

Sümeyye Özelçi ve Bilal Gökgün'ün "NOT A HOTEL Design Competition 2026" için tasarladığı proje önerisi.

Proje Raporu:

Proje adını, şifa veren Buddha Yakushi’den ve Japon mekân anlayışında boşluğun derinliğini tanımlayan “Ma” kavramından alıyor. Tasarım, mekânı kapalı hacimlerle değil; deneyimi yönlendiren boşluklarla kurma fikri üzerine geliştirildi. Bu nedenle süreçte önce boşluklar tanımlandı, mekânlar ise bu boşlukları saran katmanlar olarak ortaya çıktı. Yakushi-Ma House, “şifalı boşluklar” fikrinden yola çıkarak beş elementi mekânsal deneyim üreten ritüel avlulara dönüştürüyor:

• Earth Courtyard — Toprak- Giriş/ Yaşam Alanı
Varış, eşik ve yere bağlanma deneyimini temsil eder. Zemin, ışık ve kütle ilişkisiyle kullanıcıyı mekâna yumuşak ve dengeli bir geçişle karşılar.

• Fire Courtyard — Ateş- Mutfak/ Chashitsu/ Yaşam Alanı
Toplanma, paylaşım ve sosyal etkileşim alanıdır. Gün batımı ışığını yakalayarak sıcaklık, birliktelik ve akşam ritüelleri için mekânsal odak oluşturur.

• Water Courtyard — Su- Onsen Banyo/ Sauna/ Soğuk Havuz
Arınma, durgunluk ve içe dönüş deneyimi üretir. Dengeli ışık ve manzara ilişkisiyle meditasyon ve zihinsel sakinleşme için tasarlanmıştır.

• Metal Courtyard — Metal- Meditasyon Alanı
Netlik, düzen ve zihinsel berraklıkla ilişkilidir. Sabah ışığını keskin biçimde yakalayarak düşünsel odaklanmayı ve farkındalığı güçlendirir.

• Wood Courtyard — Ahşap- Uyku Alanı
Büyüme, yenilenme ve yaşam döngüsünü temsil eder. Doğal ışık, bitki ve dinlenme mekânlarıyla yaşamın sürekliliğini ve biyolojik ritmi vurgular.

Elementler için Yaratıcı döngüde su, ağacı besler. Bu nedenle Su Avlusu, üst kotta konumlanarak akışını Ağaç Avlusu’na doğru yönlendirir. Su, bu yolculuk sırasında merkezdeki Ma boşluğundan geçerek yalnızca fiziksel değil, algısal bir süreklilik de kurar. Böylece suyun hareketi, görünür bir dolaşımın ötesinde, mekânın varlığını hissettiren sessiz bir bağa dönüşür.

Her boşluk bir elementi doğurur, her element bir avluya dönüşür, her avlu bir ritüele, her ritüel ise mekânsal bir deneyime evrilir. Böylece yapı, kullanıcıyı ardışık avlular boyunca ilerleyen ritüel bir mimari yolculuğa davet eder.

Merkezde yer alan Ma boşluğu, işlevden arınmış bir varlık hâli olarak ele alınır. Su, taş ve ağaç gibi sessiz unsurlarla birlikte farkındalığı yavaşlatan, anlamın kullanım yerine durgunluk içinde ortaya çıktığı mekânsal bir odak oluşturur.

Yapı sistemi ise hafif strüktür, sürekli yalıtım, pasif iklimlendirme ve yağmur suyu bio-filtrasyonu gibi entegre çevresel stratejilerle kurgulandı. Enerji üretimi, su döngüsü ve mekânsal deneyim tek bir bütünsel sistem olarak ele alındı.

Bu çalışma, konaklama mimarisini yalnızca barınma değil; ritim, farkındalık ve içsel deneyim üreten bir mekânsal kurgu olarak yeniden düşünmeye yönelik bir araştırma niteliği taşıyor.