Ferrier Marchetti Studio, Fransa'nın Limoux kasabasındaki terk edilmiş bir kiremit fabrikasını, dijital kütüphane, konservatuvar ve idari birimleri ortak bir havuzda buluşturan La Tuilerie Kültür Merkezi'ne dönüştürdü.
Kasabanın 20. yüzyıl boyunca bağcılığın yanı sıra iki fabrika etrafında şekillenen sosyal ve ekonomik tarihi bulunuyor: Artık var olmayan Myrys-Bata ayakkabı fabrikası ve 1980’lerin sonunda bölgenin başka bir yerine taşınan, bir zamanlar oldukça gelişmiş olan kiremit fabrikası. Kiremit fabrikası terk edilmiş olmasına rağmen, toplumsal belleği canlı tutan tanıdık bir simge olarak kolektif hayal gücünde yaşamaya devam etmiş.
Belediye, yapılar topluluğunu satın alarak bir kültür merkezine dönüştürme hamlesinde bulunmuş. Bu hamle, dükkanları, hizmetleri ve çekiciliğini korumakta zorlanan bir şehir için büyük bir meydan okuma teşkil etmiş. Küçük bir topluluğun kısıtlı imkanlarını göz önünde bulunduran tasarım, yatırımların ortak kullanım temelinde bir araya getirilmesine dayanarak karma kullanım özellikli bir tesisin ortaya çıkmasını sağlamış.
Yapı, daha önce eski ve yetersiz uyarlanmış binalara dağılmış olan dijital kütüphaneyi, müzik konservatuvarını ve belediyeler birliği merkezini tek çatı altında topluyor. Bu topluluğa ek olarak 2.000 oturma kapasiteli bir medya salonu da projeye dahil edilmiş.
Proje, halihazırda sağlam bir büyüme ivmesi yakalayan müzik konservatuvarının cazibesini güçlendirirken yerel kültürel bağımsızlığı, caz festivalinin etkisini ve tiyatro sezonunu daha da ileriye taşımış. Yerel aidiyetin pekiştirilmesi ve kamusal hayata yapılan vurgu, binanın tüm girişlerinin açıldığı yepyeni bir kamusal meydanın doğmasını sağlamış. Şehre ve nehir kenarındaki gezinti yoluna açılan merkez, bu mimari görevi kentsel bir projeye dönüştüren bir cazibe alanı yaratıyor. Proje, aktivitelerin paylaşıldığı, beklenen, karşılaşmaların yaşandığı ve kuşaklar arası sosyal bağların kurulduğu bir nefes alma koşulu oluşturuyor.
Zorlu ekonomik bağlam, projenin sürekli bir optimizasyon çabasıyla 10 yıllık bir sürece yayılarak inşa edilmesine neden olmuş. Temel ilke daha azıyla daha çok iş yapmak ve mimarların erişilebilirlik stratejisiyle örtüşen katalog malzemelerini kullanmak olmuş. Bu yaklaşım, hem sıkı bütçeye sadık kalınmasını sağlamış hem de endüstriyel projelerin faydacı estetiğiyle uyum yakalamış.
Yıkımdan elde edilen tüm mineral malzemeler kırılmış ve şantiyede yeniden kullanılmış. Buna ek olarak, burada çalışan herkesin ustalığına saygı duruşu niteliğinde asılı kiremit ağından yapılan yenilikçi peristil projeye eklenmiş. Bu yapı öğesi, alanı çevreleyerek binaları gün ışığı ve aydınlatmayla hayat bulan açık işlenebilir bir eşikle çoğaltıyor.

1. Ödül, Muğla Büyükşehir Belediyesi Sosyal, Kültürel ve İdari Hizmetler Binası Mimari Proje Yarışması
Eşdeğer Mansiyon, Muğla Büyükşehir Belediyesi Sosyal, Kültürel ve İdari Hizmetler Binası Mimari Proje Yarışması
Barbiano'da Çok Fonksiyonlu Yapı
Katılımcı, Podgorica Zabjelo Kültür ve Toplum Merkezi Tasarım Yarışması
Katılımcı, Muğla Büyükşehir Belediyesi Sosyal, Kültürel ve İdari Hizmetler Binası Mimari Proje Yarışması