Katılımcı, Reuse the Church Architecture Competition

Ozan Fırat Öz'ün "Reuse the Church Architecture Competition" için tasarladığı proje önerisi.

RITI CONDIVISI — Settefonti’de Çok İnançlı Bir Merkez
Korunmuş bir yıkıntı çevresinde paylaşılan ritüelleri kurgulayan geri dönüşümlü bir mimarlık

Riti Condivisi, yıkık kiliseyi yeni çok inançlı merkezin sessiz odağı olarak korur ve yeni yapıyı onun üzerine değil, etrafına yerleştirir. Hafif ve geri dönüştürülebilir bir çelik iskelet ile yelkeni andıran bir örtü, yığma duvarlara hiç temas etmeyen sürekli bir dolaşım promenadını örter; bu ayrım, bilinçli olarak bırakılmış bir gölge boşluğu ile okunur kılınır. Bu döngü boyunca proje, birçok inançta ortak olan ritüeller dizisini sahneler: varış → sessizlik → arınma → ışığa yükseliş → söz/ilahî → duruş → toplanma/öğrenme → ayrılış. Eğrisel ahşap korkuluklar bedeni bu kurgu içinde nazikçe yönlendirir; hareketi yavaşlatır ve düşünmeye davet eder.

Gün ışığı, membran örtü tarafından süzülerek homojen ve kamaşmasız bir iç mekân oluşturur; gece ise simgesel anlam yüklemeyen, yalın doğrusal aydınlatmalar güvenliği sağlar. Taş, ahşap ve şeffaf yüzeylerden oluşan nötr malzeme paleti, mekânın herhangi bir inanca özgü görünmesini engeller. Su, giriş yakınında isteğe bağlı ve kapsayıcı bir tazelenme/arınma eylemi olarak yer alır; akustik olarak yumuşatılmış nişler ise sessiz okuma ve alçak sesli ibadet için mekân sunar. Tüm yeni ekler kuru montaj sistemiyle, bağımsız temellere cıvatalanarak uygulanır; böylece müdahale tamamen sökülebilir niteliktedir.

Zemin altında konumlanan küçük bir kripta-galeri ve sessiz odalar, dolaşım döngüsünü genişleterek dinlerarası öğrenme, danışmanlık ve anma için alanlar sunar; ışıklıklar ve bitkilendirilmiş yarıklar bu alt mekânlara hava ve gün ışığı taşır. Peyzaj, yerel çayır türleri ve yağmur suyunu yöneten geçirgen zeminlerle yeniden örülür. Döngüsel yol, Flaminia Minor rotasına açılarak alanı yeniden bölgesiyle ilişkilendirir; yürüyüşçüleri durmaya, nefes almaya ve mekânı paylaşmaya davet eder.

Planimetride döngü; giriş, yıkıntı ve bahçeyi birbirine bağlayan açık ve erişilebilir bir figür olarak okunur. Kesitte ise aydınlık bir mahyaya ve seyir noktasına doğru yükselir; böylece belirli bir yönelime ya da ikonografiye bağlı kalmadan manevi bir yükselişi simgeler. Sonuçta ortaya, farklı inançların yan yana ve eşit bir onurla var olabildiği; yıkıntının kırılgan hafızasının ise peyzaj içinde yaşayan kamusal bir mekâna dönüştüğü zarif bir çerçeve çıkar.