Modern ve Çağdaş Mimari Toplulukların İhtiyaçlarına Nasıl Yanıt Veriyor?

Katar, 19. Venedik Mimarlık Bienali'nde “Beyti Beytak. My Home is Your Home. La mia casa è la tua casa” başlıklı iki bölümden oluşan bir sergiyle yer alıyor.

Fotoğraflar: Giuseppe Miotto / Marco Cappelletti Studio

Beyti Beytak, Orta Doğu, Kuzey Afrika ve Güney Asya’nın (MENASA) mimari ve kentsel peyzajlarında misafirperverlik biçimlerinin nasıl somutlaştığını araştırıyor. Sergi, modern ve çağdaş mimarinin toplulukların ihtiyaçlarına nasıl yanıt verdiğini ve aidiyet duygusunu nasıl yeniden tasarladığını inceliyor.

Qatar Museums, tarafından üretilen ve Art Mill Müzesi tarafından organize edilen Beyti Beytak, Giardini della Bienali’nde bir enstalasyon ve ACP-Palazzo Franchetti’de bir sunuma ev sahipliği yapıyor. 19. Venedik Mimarlık Bienali, Katar’ın ilk resmi katılımı olma özelliğini taşıyor.

Giardini’de, gelecekteki Katar Pavyonu’nun bulunduğu alanda, Pakistanlı mimar Yasmeen Lari’nin Toplum Merkezi (2024), Lari’nin insani, sosyal, kültürel ve mimari gelişim modelini sergiliyor. Bambu bir strüktürden oluşan geçici enstalasyonda, mimarın 1980 yılında kurucuları arasında yer aldığı Pakistan Miras Vakfı’nın yardım çalışmaları kapsamında uyguladığı teknikler kullanılıyor.

Vakıf, Pakistan’da meydana gelen yıkıcı deprem ve tekrarlanan sel felaketlerinden zarar görenler için barınaklar ve köyler kurmaya devam ediyor. Çevresinde bir veranda ve su geçirmez palmiye yapraklı bir çatıyla örtülü kubbe yapısı bulunan Toplum Merkezinin tasarımı, çeşitli yapısal montajlarla tüm merkezi inşa etmek için kullanılan bambunun uyarlanabilirliğini vurguluyor.

ACP-Palazzo Franchetti’deki sergi, aralarında daha önce Venedik’te sergilenmemiş olanların da bulunduğu 30’dan fazla mimarın çalışmalarını sunuyor. MENASA bölgesinde çalışmış üç kuşak mimarın eserlerini inceleyen sergide çizimler, fotoğraflar, maketler ve önemli arşiv belgeleri yer alıyor.

Beyti Beytak bu malzemeler aracılığıyla, vahanın yeniden icadı, şehir konutları, toplum merkezleri, camiler, müzeler ve bahçelere adanmış bölümler halinde organize edilmiş, birbiriyle bağlantılı topluluk ve aidiyet temalarını araştırıyor. Aga Khan Trust for Culture’ın desteğiyle restore edilen eski şehirden birkaç kapıyı içeren bir bölüm de Doha’nın mimarisi ve şehirciliğine ayrılmış.

Temsil edilen öncü modern mimarlar arasında Raj Rewal (Hindistan), Nayyar Ali Dada (Pakistan), Abdel-Wahed El-Wakil (Mısır) ve Minnette de Silva (Sri Lanka) yer alıyor. Çalışmaları, Marina Tabassum ve Nabil Haque (Bangladeş), Sameep Padora [sP + A] ve Balkrishna Doshi, Vastu-Shilpa Vakfı (Hindistan), DAAZ Studio (İran), Abeer Seikaly (Ürdün), Sumaya Dabbagh (Suudi Arabistan), Diller Scofidio + Renfro (ABD), Meriem Chabani ve New South (Fransa) gibi çeşitli çağdaş tasarımcı ve mimarların çalışmalarıyla birlikte öne çıkıyor. Beyti Beytak ayrıca, çalışmaları yerel formları, teknikleri ve malzemeleri benimserken sosyal katılımı teşvik eden öncü Mısırlı mimar ve şehirci Hassan Fathy’nin mirasını da yansıtıyor.